Het was augustus 2023 toen onze vakantie in het schitterende Slovenië (Mozirje) in één nacht veranderde in een nachtmerrie. We wisten niet wat we zagen toen we onze tent uitkwamen, nadat onze tentrits om 7.00 uur abrupt werd opengetrokken. “Spullen pakken en zo snel als je kunt, maken dat je hier wegkomt!”, klonk een luide stem. We wisten toen nog niet hoe groot de ravage zou worden en ook niet dat we hier vrienden voor het leven zouden maken.
Plots wakker in een rampenscenario
De regen en storm hadden aan het eind van de nacht plaatsgemaakt voor noodweer, waarna de aangrenzende rivier ver buiten z’n oevers was getreden. Het had niet veel gescheeld of onze tent zou zijn weggespoeld.
Forest Camping Mozirje, wat eerst een heerlijke plek in het bos was, was veranderd in een rampplaats.
Want voor de helft van de camping was de nachtmerrie helaas al werkelijkheid geworden. De tenten en vouwwagens die er eerder stonden waren weg. We zagen alleen hier en daar tentdoeken in de struiken hangen.
Paniek en kalmte in de chaos
Mensen waren in rep en roer, en tegelijkertijd bleven sommigen opvallend rustig. Het was een angstaanjagend scenario. De spanning was voelbaar. Mensen gooiden in allerijl spullen in hun auto’s en reden een bergpad op, weg van het nog altijd stijgende water.
Ook wij verlieten de plek waar we net nog lagen te slapen, om op het doodlopende pad, hogerop, de situatie af te wachten. We hadden geen idee wat ons nog te wachten zou staan.
Tussen stilgevallen regen en stijgend water
Zo snel als het water was gestegen, zou het ook weer zakken. Na een paar uur werd ons geadviseerd om te vertrekken. Er was meer regen op komst en de wegen waren, na het zakken van het water, (hopelijk) nu (en mogelijk tijdelijk) deels en voldoende begaanbaar.
Hoewel we al die tijd rustig en nuchter zijn gebleven, gaf deze rit toch wel spanning. We hadden geen idee waar we naartoe zouden rijden. Het voelde onwerkelijk. Onderweg zagen we weggeslagen bruggen, modderstromen, vernielde huizen en de rivier die met brute kracht spullen meesleurde.
In pyjama naar de Mac en slapen tussen de metalheads
Ondanks alles zagen we zelfs in dit moment het avontuur. Want wie belandt er in z’n pyjama bij een McDonald’s om daar om 15.00 uur aan het ontbijt te zitten?
En wie kan zeggen dat hij op vakantie in een sporthal vol veldbedden belandt, tussen de slaperige, stinkende metalheads van een nabijgelegen festival die ook moesten evacueren?
Onze kinderen, toen 5 en 8 jaar oud, vonden het geweldig. Ze speelden tussen de festivalklanten alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Van gedeeld leed tot vriendschap
Te midden van deze chaos ontmoetten we een ander gezin, ook getroffen door het noodweer. De klik was er meteen. Samen besloten wij na enkele dagen de vakantie tóch voort te zetten. Terwijl we de meeste mensen huiswaarts zagen keren, vonden wij een nieuwe camping en een nieuw begin van onze vakantie.
Onze medeslachtoffers en metgezellen werden onze reisgenoten. Wat een cadeau was die laatste week! Er werd flink geproost op de goede afloop. Inmiddels heeft dit avontuur ons niet alleen een bizar verhaal, maar ook een dierbare vriendschap gebracht en de volgende kampeertrip samen is al gepland.
Meer Kampeermeneer in je Google?
Maak ons je voorkeursbron, dan zie je ons altijd bovenaan.
Kamperen: geen comfort, wél betekenisvol
Hoewel kamperen soms verre van comfortabel is, heeft deze reis ons nog meer doen beseffen hoe we het campingleven waarderen. Juist de onvoorspelbaarheid, hoe ongemakkelijk ook, zorgt voor verbinding, herinneringen en verhalen. En soms… een dierbare vriendschap voor het leven.
Welk kampeeravontuur is jou het beste bij gebleven?
mooi bizar en ontroerend verhaal! Al was ik voor mijn gevoel nog steeds bezig met de intro toen ik de laatste regel las.